Hank Moody

Mensen zeggen dat ik goed kan schrijven. Dat geloof ik best, zeker nadat mijn uitgever gisteren weer eens zei hoeveel m'n laatste boeken hadden opgebracht. Het was iets met euro's en vier nullen en een komma. Maar bij mij draait het niet om geld. Ik ben dan misschien wel werkzaam in de financiële sector, die biljetten kunnen me niets schelen. Al is de geur van versgedrukte vijfhonderd-euro-biljetten bijzonder te pruimen, toch zal ik er nooit mee wapperen. Zo denken de meeste schrijvers wel denk ik. Het draait niet per se om wat het opbrengt, eerder om wat de mensen ervan vinden. En ze vinden het goed, zoals gezegd.

Toch is het een harde wereld. Inspiratie is soms eindeloos, anderzijds ook doelloos. Een lekker drankje erbij en gas geven, denk je, maar da's allemaal flets. Het moet uit het niets komen. Zoals nu, op een doordeweekse avond terwijl andere mensen gezelschapspelletjes zouden spelen, een filmpje meepikken of de afwas doen. Hier zit ik, de skrivere, voor andermans personal computer nog eens een gedachtengang neer te pennen. Alhoewel, met al die hoogtechnologische apparaten komt er van "pennen" niet veel in huis. Tegenwoordig gaat dat allemaal zo makkelijk. Zeker als je tienvingerblind kan typen. Toch nog iets goeds dat ik geleerd heb op de middelbare school. Want, laten we eerlijk zijn, een goede schrijver word je niet, dat ben je. Of dat leer je. Door misschien zelf veel boeken te lezen (alhoewel dat meer op kopieergedrag lijkt) en daaruit je schrijfstijl proberen te ontwikkelen. Een eigen schrijfstijl.

Die harde wereld, echter, is een semi-schreeuwend-om-aandacht medium. Veel schrijvers hebben wel eens een dipje, toch is dit een huilende attitude. Schrijven is zoals 'over jezelf vertellen'. En niet constant klagen over bovenstaand feit. Als ik erover nadenk, moeten heel wat schrijvers eens wat minder 'wenen'.

Als iemand me op straat aanspreekt over het feit of ik nu die skrivere ben, doe ik alsof m'n lip bloedt. Want inderdaad, teveel met woordspelingen 'spelen' is ook maar zwak.

Ik heb nog geen één boek van je gelezen.

REPEAT

Ik kan niet tegen het woord 'shuffle'. Niet omdat het ordinair klinkt, neen, eerder omdat het een gevoel wegveegt. Telkens je ergens klaar ben, switch je naar het volgende, iets totaal anders. Toen ik mijn nieuwe versie van iTunes (nummer 9 ondertussen al) op mijn mac installeerde, hoopte ik stiekem dat er geen 'shuffle'-mogelijkheid meer zou zijn. Maar dat werd algauw afgeblazen.

Wanneer ik muziek beluister, zet ik in mijn zoekopdracht meestal de naam van het album. Dat is mijn eigen methode om het beluisteren gemakkelijk te maken. Ik beluister een plaat namelijk niet voor één nummer, ik probeer me eerder te vinden in een volledige plaat. Zie het als een verhaal, een muzikale opbouw, een geheel, een samenloop. Daarom hou ik niet zo van 'shufflen'. Je veegt het in één keer weg, alsof het er nooit geweest is. En ik ben echt geen fan van het eerste oordeel.

'Dat heet dan rock & roll zijn'

"Jimmy vermoordt minstens zes paar stokken per optreden, en wat cimbalen betreft: één op vijf optredens spelen wij met een cimbaal zonder barst, de overige vier met een kapot cimbaal. Meestal huren we er dan een nieuw, dat hij dan weer vernielt, waardoor we het moeten betalen, enzovoort. Hij heeft ooit los door zijn basdrum getrapt, meerdere snares kapotgemept en hij is doof aan één kant. Maar ja, hij komt uit de hardcorewereld, hé? Hij speelde vroeger in Reply, een vrij bekende groep, en Happy Swingers hebben hem ook als drummer gehad. Humo noemt hem trouwens “Rubberneck” Wouters omdat hij de hele tijd zo extreem headbangt. Vorige week heeft hij in de studio door zijn hi-hat geklopt. Hij vernielt zelfs drumkrukken. Dankzij zijn extreem ontwikkelde reetbot."

Soulmate eerste klas

Wanneer je je eerste deftige stapjes zet in de muziekwereld, wankel je nog wat. Da's niet helemaal onlogisch, wat wil je? Geen podiumervaring, toch geen grote podia althans. In een opnamestudio ben ik enkel nog maar geweest om eens een liedje in te spelen. Op tv vond ik dat de make-up een beetje jeukte. Op de planken val ik in wanneer het moet. Zonder verdere gedachten. Doen wat me gevraagd wordt. Bedanken voor het vertrouwen. Luisteren.

Nu zijn we echter een stadium verder. Muziek is niet alleen presteren op je eigen materiaal en proberen goed te doen, het is ook zorgen voor een product. Iets dat aanslaat, iets dat inslaat als een BOM. En dat wil ik bereiken. Of dat wilde ik toch alleszins. Jammer genoeg besloot groepsdruk daar anders over. Toch geef ik het nog niet op. Ik voel dat ik mezelf nog eens moet bewijzen. Ook al weet ik dat ik niet op het conservatorium zit, of in een harmonie of zoiets, toch zal ik me tonen, openstellen, genieten en meevoelen. Maar vooral veel luisteren.

Ik hoop alleen maar dat de wereld mij die kans geeft. Dat JULLIE mij die kans geven. Anders gaat ieder weer zijn kant op.

Muziek is mijn soulmate eerste klas.

Swing

Je hebt zo van die platen waar je frequent naar moet luisteren voor je ervan houdt. Dat gevoel heb ik toch. Neem nu lukraak een plaat van, bijvoorbeeld, Fiona Apple: een eerste beluistering doet me weinig, een tweede laat me eveneens koud... Tja, wat nu? Laat ik ze gewoon in mijn collectie liggen en bestoft worden?

Na wat research kom ik te weten dat drumwonder Matt Chamberlain de ritmesectie voor zijn rekening nam. Dat geeft me toch een heel ander gevoel. De zinspeling tussen percussie, klavier, bass en drums zorgt voor een goed gevulde songlist. Al is dat niet op alle platen nodig. Kijk nu bijvoorbeeld naar een plaat als die van The Black Keys, waar drummer en gitarist alles uit hun lijf pompen om toch als een volwaardige 'band' te klinken, en ze zijn er nog goed in gelukt ook (en een band zijn ze eigenlijk wel, ze zijn tenslotte met twee).

Bekijk het zo: songs kunnen pas als volwaardig beschouwd worden wanneer ze een zekere 'swing' bevatten. Geen blues, pop, rock of jazz, nee, swing! Swing klinkt eigenlijk nog iets te doorzichtig, daarom gebruik ik liever het woord 'schwung', wat voor mij betekent: geef er een draai aan, anders is het als een doodlopende straat (en dat woord lijkt al op 'swing met een draai aan', eerlijk gezegd). Een draai die binnen de perken blijft, geen doelloze richting, eerder een stramien. Een broodnodige structuur. Ik gebruik bewust het woord 'broodnodig', omdat je echt niet zonder kan. Hoe vaak zat je ook al niet aan die melodie die maar geen richting uitging? Wel, geef er een draai aan, maar blijf binnen het grondgebied van het origineel, en je zal zien, het resulteert in een bruikbare riff of notenreeks. Nu wil ik niet bedoelen dat je alle songs kan maken door gewoon even je basis in de mixer te steken, nee, het is één van de zovele uitgangspunten die muzikanten hanteren. Misschien moet je aan een riff wel drie of vier keer een andere 'schwung' geven, het zal de moeite waard zijn.

Tenslotte nog even terug naar dat beluisteren van platen: je gevoel bij een song verandert naarmate het x aantal keer je deze beluistert. Nog een stapje verder zie je dan dat songwriters vooral luisteren naar wat ze zelf (of hun bandleden) te bieden hebben, om daar dan mee verder te gaan. Daarom raad ik jullie aan: geef zo vaak als je wil een andere 'schwung' aan je song, blijf er vooral steeds opnieuw naar luisteren.

King of Macbook Pro

Binnenkort ga ik een Macbook Pro kopen. Als ik een Macbook Pro heb, ga ik een betere muzikant worden. Niet dus! Je wordt muzikaal niet beter door meer en meer te investeren in (duur) materiaal. Ik zie het eerder als een begin van een toekomst, een toekomst die ik verder zal uitbouwen. Enkel nog een goed opname-apparaat in de aanslag en ik kan mijn ideeën eindelijk bewaren. Dat mis ik wel in mijn muzikaal talent, ik kan dingen moeilijk onthouden. Een ander voorbeeld waar ik dat in zie is studeren, studeren is ook zo'n beetje onthouden. Misschien moet ik toch een cursus korte-termijn-geheugen-training volgen.

Maar dat neemt niet weg dat ik eindelijk mijn eigen songs kan opnemen, (her-)beluisteren en koesteren in m'n hoofd en hart. Ik kan ze dan ook verbeteren en uiteindelijk verwerken tot een luxe-product, een cd of album. Natuurlijk ga ik niet de egoïst uithangen en een one-man-band oprichten, ik wil gewoon mijn ingevingen kunnen uitwerken. Later zal ik die dan met jullie, beste collega-muzikanten, delen. Zodoende kan ik hopelijk uitdeinen naar een toekomst die ik al zo lang wil, waar ik voor wil werken, knokken en mee verder wil gaan in mijn lange leven. Misschien is dit eindelijk een goede start.

I am the Golden Gate Bridge

The Psychedelic World of the Creature with the Atom Brain crawls like a Dog into a Black out, new Hit holding a 16inch Revolver.

I'm gonna roll with a sniff Lady who minds her own God, while Broken Flowers grow.

I park my car outside the Record Store, thinking of Blackened Roses, same Ol' Doses and Rapeman's Scalp with not a Sect.

Creativiteit met Tracklists op 4 oktober (bedankt Aldo en CWTAB).